'Als je hart bij de techniek ligt, ga ervoor."

‘Mijn carrière in Nederland ben ik gestart bij een ingenieursbureau in Utrecht. Vijf jaar geleden ging ik in de Rotterdamse haven aan het werk, bij Gunvor Energy Rotterdam. Ik begon daar als junior process engineer en inmiddels ben ik medior. Gunvor is een internationale energieproducent in de haven met directe toegang tot de open zee, die zeer geschikt is voor de productie en distributie van tussen- en eindproducten. Een complexe omgeving, technisch uitdagend en altijd in beweging. Precies wat ik zocht.

Toen ik net in Nederland woonde, in Den Haag, reisde ik vaak richting Rotterdam. Elke keer als ik langs de Europoort kwam, voelde ik iets magisch. Die enorme installaties, het industriële landschap, de schaal van alles ... Ik wist: dáár wil ik ooit werken. En wie de naam Europoort heeft bedacht, is echt briljant: het klinkt zo krachtig en visionair. In Iran heb ik scheikunde gestudeerd, maar in Nederland ben ik opnieuw begonnen. Aan de TU Delft studeerde ik Chemische Technologie, bachelor én master. Jaren geleden was dat nog een echte mannenstudie. Er waren nauwelijks vrouwen. Dat merkte je aan alles. Er waren zelfs te weinig damestoiletten bij de collegezalen! Alsof niemand erop had gerekend dat er steeds meer vrouwen aan de TU zouden studeren. Ook nu, bij Gunvor moeten kleedkamers voor vrouwen in technische functies worden aangepast. Mijn werk draait om het oplossen van technische vraagstukken. Een collega komt met een probleem. Dat bekijk ik dan procesmatig en samen met andere engineers werk ik meerdere oplossingen uit. Veiligheid staat daarbij altijd voorop. Uiteindelijk kiezen we samen de beste optie. Van die samenwerking en dat denkwerk krijg ik veel energie. Geen dag is hetzelfde. Ik begin met het checken van mijn mailbox. Vaak zijn er korte vragen die snel opgelost moeten worden. Daarnaast werk ik aan grotere projecten met duidelijke deadlines. Bij Gunvor is timing cruciaal: alle andere disciplines zijn afhankelijk van de proces-gerelateerde informatie. Alles draait om planning en samenwerking. Toen ik begon, had ik moeite met het gebrek aan informatie. Op de universiteit krijg je opdrachten met alle informatie erbij. In het echt moet je zélf dingen uitzoeken. Veel documentatie is oud of verdwenen. Dan moet je weten: bij wie moet ik zijn? Dat leer je gaandeweg.

Als vrouw in een mannenwereld moest ik mezelf bewijzen. In het begin werd ik als junior én vrouw niet altijd serieus genomen. Maar nu komen diezelfde collega’s naar mij toe met vragen. Dan weet je dat je je plek hebt verdiend. We hebben meer vrouwen nodig in de techniek. Vrouwen hebben vaak een andere aanpak met oog voor detail. Dat vult elkaar goed aan. Mijn advies voor vrouwen die twijfelen over een technische carrière in de haven: als je hart bij techniek ligt, ga ervoor. Laat je niet uit het veld slaan, want uiteindelijk word je gezien voor wat je kunt.’